Τετάρτη, 25 Σεπτεμβρίου 2013

Πετώντας ως την Ομπρελοχώρα… Προσγειωθήκαμε στο σχολείο





 Δράσεις, με αφορμή το βιβλίο «Πετώντας στην ομπρελοχώρα»
της Σγ. Γεωργιάδου, σε εικονογράφηση Ιρ. Σαμαρτζή, εκδ. Διάπλαση.

Υλοποιήθηκε σε παιδιά ηλικιάς 3-3,5 χρ. κατά τη διάρκεια της προσαρμογής τους στο σχολείο.

 Αν κάποιος από σας πει ότι δεν έχει ονειρευτεί, έστω και μια φορά ότι πετάει, μάλλον έχει μεγαλώσει πολύ κι έχει ξεχάσει τα όνειρά του. Ο Μίμης τα κατάφερε γιατί έχει φίλο τον άνεμο. Σκαρφάλωσε σ' ένα σύννεφο, τον φύσηξε ο αέρας και έτσι ταξίδεψε σε μέρη παράξενα. Διασκέδασε, έπαιξε, ανακάλυψε, μα πιο πολύ έδωσε ζωή στα όνειρά του και βρήκε την ευκαιρία να μιλήσει στους ανθρώπους απλά κι αληθινά, όπως μιλούν τα παιδιά, για την καθημερινή παρέα της ζωής τους. Τη μοναξιά τους. Αν όμως ταξιδέψετε μαζί του ίσως ποτέ πια να μην ξανανιώσετε μόνοι. (απο το οπισθόφυλλο του βιβλίου)


Ο ήρωας της ιστορίας φτιαγμένος απο την ομάδα



Ένα «ταξίδι στην ομπρελοχώρα»  πραγματοποιήσαμε με τα παιδιά με την έναρξη της σχολικής χρονιάς. Αξιοποιήσαμε το βιβλίο ως οδηγό θέλοντας να δημιουργήσουμε το ενδιαφέρον για την… επόμενη μέρα και την συνέχεια. Το να βρεθούμε ξανά μαζί και να συνεχίσουμε το παιχνίδι, την ιστορία, τη δράση...






  

Ο ήρωας της ιστορίας ταξιδεύει, παίζει ανακαλύπτει. Έτσι έγινε και με εμάς. Το αεράκι της φαντασίας, μας ταξίδεψε εκεί που η γλώσσα συναντάει το ρυθμό και την κίνηση. Εκεί που ο πειραματισμός με διάφορα υλικά μας «συστήνει» το νέο χώρο. Εκεί που το «κρύβομαι-εμφανίζομαιι», ορίζει το πραγματικό με το φανταστικό.



Τα παιδιά  ταξιδεύουν στην Ζαχαροχώρα
σε μια χώρα  που μας έδωσε την δυνατότητα να παίξουμε  με τα αντίθετα… 
χονδρός –αδύνατος ,κοντός – ψηλός




Τα παιδιά χάρη στην πλοκή της ιστορίας, βρήκαν τη συναισθηματική ασφάλεια που αναζητούσαν. Τα περάσματα από το συμβολικό στο πραγματικό και αντίστροφα, οδηγούν στην κατανόηση της πραγματικότητας που είναι και το ζητούμενο.









Το θεατρικό παιχνίδι, το κουκλοθέατρο, τα εικαστικά, οι μουσικοκινητικές δραστηριότητες είναι τα μέσα που κάθε φορά χρησιμοποιούμε στα σχέδια εργασίας που εφαρμόζουμε.

Φτιάχνοντας τη δική μας συνταγή...


 




Αυτό που αρχικά θέλαμε, ήταν να δημιουργηθούν γέφυρες προσαρμογής στο νέο χώρο, στα νέα πρόσωπα και να  αντιληφθούν τα παιδιά ότι  το σχολείο είναι το μέρος εκείνο, όπου θα ανακαλύπτουν νέα πράγματα πατώντας σε αξίες και έννοιες έννοιες. 

Αυτό ανοίγει την πόρτα στο «ανήκω».

Η περιπέτεια μας, δεν έχει τέλος....


Τετάρτη, 18 Σεπτεμβρίου 2013

Νέο ξεκίνημα


Η σχολική χρονιά ξεκίνησε, με… ίχνη πολλαπλών μεταβάσεων, στο χώρο και στο χρόνο.


Μετάβαση από το καλοκαίρι στο Φθινόπωρο,
από την εξοχή στην πόλη,
από το σπίτι στο σχολείο…

Η ομάδα του νηπιαγωγείου, ετοιμάζεται
για το πρώτο φετινό παιχνίδι θησαυρού
Με χαρά υποδεχτήκαμε, τους παλιούς μαθητές του σχολείου καθώς και  τα νέα παιδιά  που πέρασαν για πρώτη φορά την πόρτα της «Καραμέλας».



Σχοινί, χώμα, νερό, κάποια απο τα πολλά υλικά που δημιουργούν εκείνες τις συνθήκεςέτσι που βοηθούν τα παιδιά στο να διαχειρίζονται  καλύτερα το άγχος του "καινούργιου".
Παιχνίδια στο πάρκο υπο τη καθοδήγηση του
κου Αντώνη Νάνα, νηπιαγωγού.
Το συναισθηματικό πέρασμα που κάνει το παιδί μέσα σε αυτή τη μεταβατική περίοδο, είναι βέβαια απαραίτητο στάδιο αυτογνωσίας.
Γιατί όταν το παιδί γνωρίζει τον εαυτό του, έχει την δυνατότητα να αυτοσυστήνεται στους γύρω του, και να διεκδικεί τη θέση που του αναλογεί,  στο χώρο και στην ομάδα.
Οι παιδαγωγοί του σχολείου, μέσα από παιχνίδια γνωριμίας, εμπιστοσύνης, παιχνίδια θησαυρού... οργανώνουν τις ομάδες τους και θέτουν σιγά-σιγά τις βάσεις πάνω στις οποίες θα πατήσουν τα σχέδια εργασίας που έχουν ετοιμάσει γι’ αυτή τη χρονιά.
Προσαρμοσμένα φυσικά στις ανάγκες και τις επιθυμίες της κάθε ομάδας.

Μικροί και μεγάλοι, ετοιμαζόμαστε να βαδίσουμε  σε νέα μονοπάτια πατώντας στη γνώση και στην εμπειρία που διαθέτει το σχολείο μας, αλλά φυσικά  και στην έμπνευση, που κάθε φορά μας ξεσηκώνει.


Καλή μας αρχή!